بگذار تا چشمانت فاصله را فرش کنم

دریایی غرق شده در تو

و جنونی بی تو روان است درتاریخِ نگاهم

گذشته باشم و دلتنگ یک بوسه از چشمانت که حتی یک قدم هم برنداشت.  

اگر رنگی تر این قرن دیده باشم که چشمانت دروغ را فریفت 

و سایه را اندوهگین و شگفتا پرستش یک صورتی حتی...

شعر یا فریب، هر چه تعبیر کنی!هفت رنگ بیشتر نمی ماند. 

تو اما بمان و زمزمه ی تلخ رد دریایی یک نقاشی باش     

دو طرف آنطرف تر شاعری کن!که دستهای این طرح، شاعرانه می خواند.

خاک بر بوسه نزن، آقیانوس نقاشی کن

یک درد تا انتهای امواج خدا و یک فصل، جنوب

که شرجی هم پس نمی دهد به جانم

خاطره ام را برگرد

شمالی تنگ است!