گفت بر سنگ قبرش بنویسند(( اشتباهی به دنیا آمده بود))

که برود و پس نوشته ها معنی تو

خود را و فریاد که سینه را خاک 

و معنی دل دادگی که گذشت، از تفاهم خاطره اش اما

نمی گذرد

التماسم که آسمانی کردش!

تا عصیان وجودی که گریزان مرگ

و  قبر کنده کاری شده اش ، ماندگار انتهای برزخ شدن

سرنوشت شوم تا اشتباه عرفان ساده !

و پشت خیابان که سینه می بوسید ،قدم

 پرسش دلهره ای که تا چند گام بنوازد یا نوازش شود!

تا مبادا حتی یک لحظه هم

گود بردارد.