جِرم خالی آب که نوش و آبستن وار خاک در آن پاره

یا اینبار که صدا زد و نوش شد،جوشید و تبلور ذهنیت این شعار

که نوشتی،خواندی و گریز ناگزیر از ایهامت

از دست جنبیده گی کمیاب در آشیانه ات

بر بافت قله ی حریص شکار.

بیرون اما آخرتِ این چشمت منتظر بهشت بود

یک تشنه تا جسم مرز در کنج  زخم سال خورده

پاره ی شگفت تر باکره ی فرزانه تا نواخته ی فاخر

و اقتدار بوسه دین بر ایمان یا کفاره ی عشقی که گم شد.    

احتیاج چلچله بود به  گُل یا گِل به چَشم و سفارش این گورِ چَشم

تا منتهی همین صبح که پیچید در کفنم این لحاف

تا خراش شرجی این بند دل و خواندن خاطرم

عرق کرده یِ تاریخ و هنگامه ی امتحانِ بالا دست

برگه های پایین و دست حلقه های آخرین گم شده را پیوند

و یک عطش که گریان بود

که دیگر من می مانم و...

یک آغوش خالی از آه.