ماه که سایه است           وسیگار این چاق

همسفر یک خواب      به رویای شبِی آفتابی

هم راه با ترانه یِ سرخ

در جوی       و بار این دره ی منتهی به مه آلود

تا فانوسهای خیالی خام که می تازند و تازیانه .

در آنسوی یک  دست   نه!  دو دست بسته با نعل

و چشمان یک انتظار که در راه جا ماند!

که می آییم در طلوع این واپسین

دستانت را  آمیزش این غروب و طنین یک سنگ نگاهِ ناقوس

که برای چه کسی به صدا در آمد!؟

برای پایان ترانه ی 15 ساله ی

و سپیده که سپیدار

و دست آخر هم که ...