هنوز هم بغض آن سکوت

در انتظار لغزش گریه ات تا صبح، 

هنوز انتظار برگ

و انتهای همین ساز و پود که

 قدمهایت را نمی شمارم!

بر صبوری نسیمی که صورتی لغزنده

و به بارندگی قسم که دفتر مشقی ماندگار

بانوی ، باور جنوب زده بود!

خاطره ام کاش و لرزش قطرات دست

که به هنگام نمایش، بیابان شدیم

سرگردان ، آن گونه که تو خط زدی

ماندی و یک قدم کشیده شدی تا انتهای خط عبور

و آموخته ای که . . .

همچنان از نژاد شرجی می خواند.